چند خدایی نداریم و توحید نیز تک خدایی نیست!

اگر بخشی را که در این سایت به تحول افکار و باورهای مازیار تهرانی Maziar Tehrani اختصاص یافته است خوانده باشید در بخش های انتهایی تیتری داریم با این عنوان که مهم ترین دغدغه زندگی ام کار خودش را کرد!

از ۱۳۵۸ مهم ترین سوال و دغدغه ای که لطف الله میثمی در جان مان کاشت این بود که خدایی می خواهم  که متولد نشود نمیرد جاودانه باشد بی نهایت باشد همه جا باشد بدون هیچ استثنایی در دسترس همه باشد، زنده باشد، بشنود، ببیند، بفهمد، دستگیری کند، خدایی که نمی شنود، نمی بیند، نمی فهمد و امکان کمک به انسان ها را ندارد خدا نیست. خدایی که من با ذهن محدودم بخواهم او را راهنمای زندگی ام کنم خدا نیست.  خدایی می خواهم که او خودش در زندگی ام، سیاست ام، اقتصادم، زناشویی ام، دین ام، ایمانم و همه چیزم هر جا که هستم، هر کسی که هستم، او آنجا باشد! آنکه می خواهمش نمی تواند قسمتی از زندگی باشد نمی تواند جایی نباشد!

و آنچه اکنون می خوانید بنیه ایمانی است که ادبیات شاهد را به منصه ظهور رساند:

تا پیش از آن توحید در نگاه مازیار تهرانی یک خدایی بود یک راه بود یک هدف بود و فقط یک مکتب بود که در کنار یا در مقابل و در مقایسه با خداها و راه ها و هدف های دیگر مکاتبی که تاکنون خلق شده اند قرار می گرفت.

بعدها باورم به این اندیشه بارور شد ابعادی بیشتری یافت که الله یعنی جمیع صفات و در آن جمع بی نهایت هیچ کلمه ای قادر نیست که به جایی مشخص اشاره کند او را فقط پدر بخواند فقط خالق بخواند فقط جبار بخواند یا فقط رحیم بخواند توحید یک خدایی نیست. توحید یعنی همه هستی در یگانگی. هر آنچه چشمان محدودمان می بیند و نمی بیند هر آنچه ذهن های محدودمان می داند و نمی داند خوب می داند یا بد می داند.

چگونه می توان زندگی را به دو قطب خوب و بد یا خیر و شر تقسیم کرد چگونه می توان هستی را به دو بخش خدا و شیطان یا ماده و معنا تقسیم کرد و در مقابل چنین عظمت در دسترسی چگونه می توان واسطه او و مردم شد و چگونه می توان مالک اش شد و برای مراقبت از او، خلق را درید.

دین خدا التقاط یک دین در مقابل همه ادیان نیست!

ارایه یک دین مشخص که این دین خداست و بقیه دین ها از این متفاوت هستند و غیر الهی هستند با توحیدی که به آن دست یافته بودم کامل نمی شد دوباره به ادبیات و مکاتب مراجعه کردم و این بار چیز دیگری دیدم دین خدا را دینی یافتم که همه ادیان خلق شده از ذهن های خلاق و مشتاق را در خود جای می دهد همه تحقیقات علمی و دستاوردهای تکاملی بشر در طول تاریخ و همه مدعیان بی خدایی را نیز در خود جای می دهد. همه آنها بخشی از دین الهی هستند.

اینکه بگوییم “دین خدا این است و آن نیست” از نگاه دو بعدی فلسفه یونانی و جهانی که حکیم ارسطو تدوین کرده است الهام می گیرد و البته که ارسطو هم مراتبی از حقیقت را بازگو کرده که بایستی به ابعاد بیشتری از آن نظر انداخت. در خصوص بیماری سرطان تاکنون این عبارت را شنیده اید: سرطان یعنی توجه کردن به یک بخش و غافل شدن از دیگر بخش ها!

ذهن شیطانی یعنی چسبیدن به یک صفت و غافل شدن از بقیه صفات!

آنچه در کتاب های مقدس با عنوان شیطان مطرح شده و او مظهر تمامی تعریف های ادیان از همه گونه های انحراف و انحطاط است آن است که شیطان به یک صفت و به یک نام خدا توجهی کرد و در یک صفت و یکی از نام های الله چنان مست شد که از بقیه صفات و از پیوستگی وجود غافل شد و ماجرای تقسیم کردن و دسته بندی کردن و مقایسه کردن ها شروع شد (ماجرای علم و دانش) سپس به آدم چنان توجهی از جاودانگی الله داد که آدم نیز از پیوستگی وجود غافل شد بقیه صفات از چشم اش افتاد بقیه وجود را نخواست و مست آن یک صفت شد.

به نظرم می رسد همین جاست که امام اول شیعیان امام علی در دعای کمیل می گوید آتش دوزخ تو را می توانم تحمل کنم اما دوری از تو را نمی توانم! اگر جای گرفتن در دوزخ، اوج انحطاط و انحراف است چگونه می توان آنجا بود و خدا خدا کرد.

امام علی در جای دیگری از دعای کمیل می گوید به بهشت تو هیچ طمعی ندارم! و برای ذهن، این سوال مطرح می شود اگر بهشت اوج حضور خداوند و تمام آمال و آرزوی یک مومن است چرا امام اول شیعیان به آن طمعی ندارد و چگونه است که این بهشت خواسته و اشتیاق اش را کامل نمی کند. در صورت تمایل به لینک معنای لغوی کلمه الله نگاهی بیاندازید.

جهان بینی و جایگاه فلسفی ادبیات شاهد

این متن با تجربه ها و نظرات شما عزیزانم در مسیر تکمیل و بازنویسی است! همچنین ابعاد فلسفی و جهان بینی ادبیات شاهد را نیز هنوز در معرض آگاهی و نقد عموم قرار نداده ایم!

آنجا که فلسفه جوهری ملاصدرا، وجود و مراتب وجود، وحدت در عین کثرت/تضاد و کثرت/تضاد وابسته به وحدت که معرف نوع نگاه مان به کلمه کلیدی نسبیت است را مطرح خواهیم نمود.

آنجا که منطق یونان، منطق ارسطو و نمادهای فقهی و عرفانی آن در ایران را اصلی ترین بنیه فرهنگ و ادب و باورهای دنیای دانش و رسانه ای امروز  طرح خواهیم کرد و ارتباط اش را با ادبیات اقتدارگرایانه حاکم بر ادبیات جاری تاریخ نشان خواهیم داد دنیای دو قطبی ماده و معنا، دنیای دو قطبی خدا و خلق، دنیای دو قطبی دین و دانش.

و آنجا که ردپای عرفان وحدت وجودی ابن عربی، شمس و مولانا، و عرفان های هندی را در ادبیات مردم تحت ستمی که با نام خدا تسلیم صاحبان قدرت گردیده اند شرح خواهیم داد.